Wygląd ogólny


Opis Polskiego Ogara

Polski Ogar jest psem średniej wielkości o silnym torsie, dobrze zbudowany o grubym szkielecie kostnym o proporcjonalnie długich łapach, wyróżniający się intensywnością umaszczenia.

 

Ogólny obraz jest bardziej jako silny i wytrzymały niż szybki. Ma dość ciężki, równy, szlachetnie wykrojony o mocno zarysowanej potylicy łeb. Pysk jest szeroki i wycofany, tępo osadzony, wargi mięsiste, zwisające, nos szeroki o ciemnej pigmentacji. Ma silne, regularne i pełne uzębienie. Oczy są duże, trochę skośno, nie za głęboko ale też nie wystające osadzone, o ciemnobrązowej barwie i wnikliwym spojrzeniu.

 

Uszy są osadzone nisko, średniej długości, wiszące, zaokrąglone, zwarte w dolnej części zwrócone do wewnątrz. Czaszka z wyraźnie zaznaczona linią czoła, szyja stosunkowo długa, muskularna i silna z uwidocznionym podgardlem.

 

Silna, głęboka i szeroka klatka piersiowa, ustawiona głęboko pomiędzy łopatkami, jednak patrząc od góry nie za szeroka co dowodzi o wytrzymałości Polskiego Ogara.

 

Grzbiet jest długi, musi być prosty i umięśniony, o szerokich biodrach z lekko zwężającym się zadem. Ogon jest długi, lekko opadający, dobrze owłosiony, w dolnej części z nieco dłuższą sierścią. Podczas pracy ogon jest uniesiony. Kończyny przednie są proste i charakteryzują się mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętymi stawami. Wymagane są długie, silne i zamknięte łapy. Kończyny tylne mocne, umięśnione udo i podudzie połączone dobrym stawem skokowym. Nie jest mile widziany wilczy pazur.

 

Chód jest elastyczny, ogarnięty i swobodny, przy czym ogon lekko uniesiony ale nigdy powyżej linii zadu.

 

Sierść jest długa, szorstka na szyi, na dolnej części ogona lekko dłuższa, podszerstek gruby i gęsty.

 

Umaszczenie Polskiego Ogara jest zróżnicwane: Głowa i uszy z wyjątkiem nalotów z obu stron czaszki rdzawobrązowe przy czym uszy trochę ciemniejsze. Łapy, dolna cześć brzucha i uda również są rdzawobrązowe, przy czym tors czarny, ciemnoszary lub ciemnobrązowy. W starym polskim języku łowieckim umaszczenie tego psa było określane jako „podżarty”. Białe odbarwienia na klatce piersiowej, brzuchu lub łapach są dozwolone.

 

Wysokość psów wynosi 60-65 cm wzrostu, suki 55-60 cm.

 

Za wadę uznaje się czarny pysk, zbyt długie lub za małe i odstające uszy, słabe umięśnienie rozlazła stopa, wisząca pęcina, słabo rozwinięta klatka piersiowa, nieodpowiednia wysokość.

 

Wacław Lesiński, Poznań 1966